Пайвандҳои дастрасӣ

Хабари нав

Блогистон

Сокинаи Абдулазиз, хонандаи хабару гузоришҳои Радиои Озодӣ дар шабакаи Фейсбук навишт, ки чаро ҳар рӯз дар забон як навоварӣ мешавад.

Сокина маънои калимаи “лағв”-ро нафаҳмидааст. Сарлавҳаи гузориш “Дар Соли нав лимит лағв мешавад”. Барои он ки хонандаи мо маънои ин калима ва дар натиҷа мазмуни сарлавҳаро нафаҳмид, мо онро иваз кардем: “Дар Соли нав лимит бекор мешавад”. Сокина ташаккур кард. Ҳатман хонандагоне ҳастанд, ки фаҳмидани маънои “лағв” барояшон душворӣ надорад, аммо агар он ба як хонанда нофаҳмо буд, пас истифодаи он раво нест.

Лағв” калимаи арабист, ки солҳои охир пайдо шуд ва “бекор”-ро тақрибан аз байн бурд.

Хонандаи дигари мо – Саид навиштааст, ки “муҷаввиз”-ро нафаҳмид, ки фаҳмояш “иҷозат” ё “иҷозатнома” аст. Осим, як хонандаи сомонаи Радиои Озодӣ менависад, “ин қадар забонатон вазнин. Бояд забони ВАО содда ва оммафаҳм бошад.” Аммо ӯ нанавиштааст, кадом калима ё ҷумлаву ибора барояш нофаҳмо будааст. Пештар, шахсе навишта буд, ки калимаҳои "эҳдос" ва "муваззаф"-пр нафаҳмидааст.

Журналистон талош мекунанд, ҳодиса ё хабарро то дараҷае, ки мумкин аст, аниқу рӯшану фаҳмо ба хонанда бирасонанд. Дар ин байн онҳо бояд аз як сӯ қоидаҳои забонро риоят кунанд ва аз сӯи дигар сатҳи забондонии хонандаи худро дар назар дошта бошанд. Барои ин ёрии хонандагон ҳам хеле муҳим аст ва метавон аз Сокина ва Саид самимона ташаккур кард.

Ва ин пурсишро пеши хонандагони арҷманд гузошт, ки барои Шумо кадом калима ё ибораҳо нофаҳмо ё мушкилфаҳманд. Дар бораи забони сомонаи Радиои Озодӣ чӣ гуфта метавонед ва барои беҳбуди он чӣ пешниҳод доред? Интизори фикру ақидаҳои Шумоем, назари худро бинависед. Бовар кунед, назари Шумо ба ҳазорон нафар кӯмак хоҳад кард.
Шаҳзодаи Самарқандӣ, хабарнигор ва блогнависи тоҷик

Ин рӯзҳо мутмаинам, ҳамаи он ҳамватаноне, ки дар даврони Шӯравӣ ба сар бурдаанд, аз дидани саҳнаи марги раҳбари Кореяи Шимолӣ дучори дугонагии амиқанд.

Ин саҳнаҳо барои мо ошност. Ҳатто мое, ки на даврони Ленин зинда будем ва на дар даврони Сталин, аммо аз марги онҳо нороҳат будему афсӯс мехӯрдем. Афсӯс мехӯрдем, ки дар он даврони шукуфоӣ барҳаёт набудем. Дер ба дунё омадем.

Ёдам ҳаст, вақте ҳатто филме аз марги Ленин ва Сталин медидам, аз андӯҳ ва ғами мардум гиря ба чашмонам мечархид.

Мо ҳам аз мардуми Кореяи Шимолӣ фарқе надорем ва аз марги диктаторҳои худ нороҳат мешавем ва боз бо сахтӣ ва гирифториҳои зиёд нафари баъдиро тарбият мекунем, то вақте ҳарф мезанад, битарсем ва мисли Худо бипарастем.

Мо мардуми меҳрнадида ва осоиштагиро нашнохта ҳастем ва аз ин ҷост, ки дар ҳукумати сиёсатмадоре нармхӯ хоби роҳат нахоҳем дошт. Мо одат дорем, ки зӯр болои сарамон бошад. Мо одат дорем, ки таҳқир шавем ва сар ба зер дошта бошем, вагарна эҳсоси оромиш нахоҳем дошт.

Мо аз ин, ки мавҷи диктаторӣ дар мантақа рӯ ба коҳиш аст, метарсем ва нигарон ҳастем, ки чӣ кор хоҳем кард, вақте мардони худогунаи мо бимиранд.

Аммо вақте ҳамаи диктаторҳои мо мемиранд, боз мавҷи дигаре аз сиёсатмадороне хоҳанд омад, ки бо мизони раҳбарони қадимӣ санҷида мешаванд. Дақиқан мисли ин ки раҳбарони имрӯзро бо раҳбарони даҳсолаҳои пеш муқоиса мекунем ва натиҷаи мусоиде ба даст намеорем.

Дақиқан мисли ин, ки аз фурӯпошии Шӯравӣ амиқан таассуф мехӯрем ва неъматҳои имрӯзро намебинем.

Мо то худ тағйир накунем, шароити зисту зиндагии мо тағйир нахоҳад кард. Роҳи ҳалли раҳоӣ аз диктаторӣ марги диктаторҳои мавҷуд нест, балки тағйири так-таки мост, ки дигар болои сари худ диктаторҳои хурду бузург насозем, то баъд аз дасташон нола кунем ва ҳарчи бадбахтӣ ҳаст, тақсири онон донем.

Инро тамоми ҷаҳон фаҳмидааст, ба ҷуз аз мардуми диктаторпарвари мо, ки бадбахтона теъдодашон ҳам кам нест...

Баргирифта аз блоги Шаҳзодаи Самарқандӣ

Ёфтҳои бештар

Гузоришҳои видеоӣ

Сармояҳои барбодрафта? Шикваи онҳое, ки аз "Нури Раҳмон" хона мехостанд
лутфан мунтазир бошед

Феълан кор намекунад

0:00 0:02:48 0:00
XS
SM
MD
LG